چندان که به شکوه در مي آييم
از سرماي پيرامون خويش
از ظلمت و
از کمبود نوري گرمي بخش ،
چون هميشه
بر مي بنديم
دريچه ي کلبه مان را
روح مان را.
"مارگوت بیکل"
RSS
